Daihatsu Hijet – Dane techniczne i warianty

Daihatsu zbudowało 3 generacje Hijeta między 1990 a 2004 rokiem, kontynuując produkcję dziesiątej generacji do dziś. Ewolucja platformy koncentrowała się na optymalizacji przestrzeni ładunkowej i dostosowaniu do norm kei-car (wymiary do 3,4 m długości, silniki do 660 cm³ w Japonii). Ósma generacja ustanowiła schemat: tylny napęd, silnik pod podłogą, maksymalna kubatura przy minimalnych gabarytach. Dziewiąta generacja rozszerzyła paletę wariantów do 26, wprowadzając mocniejsze jednostki dla rynków eksportowych (poza limitami kei). Dziesiąta generacja, najdłuższa w historii modelu, przyniosła elektryfikację — warianty hybrydowe i instalacje LPG odpowiadają na rosnące koszty paliwa. Rozpiętość mocy w całej historii modelu wynosi 39–92 KM, co odzwierciedla dwoistość: oszczędne wersje kei dla Japonii i mocniejsze eksportowe. Platforma tylnonapędowa pozostała niezmieniona przez wszystkie generacje, co upraszcza serwis i dostęp do mechaniki. W Polsce Hijet doceniany jest za niskie koszty utrzymania, dostępność części z demontaży japońskich oraz możliwość przewozu ładunków w warunkach miejskich, gdzie większe vany są nieefektywne.

Hijet nigdy nie był oficjalnie sprzedawany w Polsce, ale od lat 90. trafia tu jako import z Japonii, często z niskimi przebiegami i bogatym wyposażeniem fabrycznym. Na rynku wtórnym ceni się go za niskie zużycie paliwa (4–5 l/100 km), prostą mechanikę i kompaktowe wymiary. Typowy nabywca to drobny przedsiębiorca lub użytkownik szukający taniego transportu ładunków w mieście. Dostępność części z rozbiórki i popularność modelu w segmencie kei ułatwiają eksploatację.