Lamborghini – Dane techniczne 1964–2021

Ferruccio Lamborghini był człowiekiem złości. W 1963 roku założył swoją manufakturę w Sant'Agata Bolognese, niedaleko Modeny — serca włoskiego przemysłu motoryzacyjnego. Były traktorzysta, producent klimatyzacji, a teraz aspirujący producent samochodów sportowych. Dlaczego? Słaby serwis Ferrari. Ferruccio posiadał kilka Ferrarich, a kiedy zgłaszał się z reklamacjami, Enzo Ferrari — już wówczas legenda — traktował go jak niemądrego bogatego chłopa. To go uwaliło. Zamiast kłócić się z Enzem, postanowił pokazać mu, jak się robi naprawdę.

Pierwsze cztery lata były czyste szaleństwo. 350 GT zadebiutował w 1964 roku — dwuosobowy coupe z silnikiem V12 o mocy 360 KM, skonstruowany przez Giotto Bizzariniego. Nie był najszybszy, ale był efektowny, symetryczny, inteligentnie zaprojektowany. Właśnie to liczało się najbardziej. Ferruccio nie chciał miotać się po trasach — chciał budować auta dla bogatych gości, którzy byli zmęczeni snobizmem Enzy. Mała produkcja. Wysoka cena. Doskonała obsługa. Działo się.

Miura w 1966 roku? Zmiana wszystkiego. Gdy Bizzarini zaproponował umieścić silnik V12 wzdłuż osi w środku karoserii — precedensowy układ dla samochodu ulicznego — nikogo to nie interesowało. Zbyt ryzykowne. Zbyt dziwne. Zrobili to i punkt. Miura stała się najszybszym samochodem produkcyjnym na świecie — prawie 280 km/h w tamtych czasach. Pytanie brzmi: kto jeszcze by się odważył? Ferruccio wiedział, że konkurencja usnęła. Ten samochód definiował ekscesy lat sześćdziesiątych — niski, szeroki, agresywny, prawie nieprzewidywalny. Zmieniła wszystko.

Potem przyszły bóle i wzrosty. Countach w 1974 roku wprowadził nową estetykę — klinowate, przyszłościowe, wręcz brutalne. Ale były problemy. Właścicielskie zmiany, kryzysy naftowe, walki o kierownictwo. Ferruccio sprzedał firmę w 1972 roku Suizze Lamborghini — nigdy się nie odłączył do końca. Następnie przyszły turbiny, przyszły kolejne kryzesy. Jalpa, Jarama, LM002 — wszystkie były próbami. Niektóre udane, niektóre... mniej.

Nowy rozdział zaczął się w latach dziewięćdziesiątych. Diablo (1990) stał się następcą Countacha — ostrzejszy, szybszy, bardziej zaawansowany technicznie. Potem Murciélago w 2001 roku przyniósł nowoczesną interpretację DNA marki. Przełomem był Gallardo (2003) — tańszy, bardziej dostępny, wciąż szalony. To był pierwszy Lamborghini, który rzeczywiście sprzedawał się masowo. W ostatnich latach Aventador i Huracán utrzymywały престиж marki, podczas gdy Urus — ich SUV — sprzedawał się lepiej niż cały rocznik Ferrarich. Elektryfikacja już puka do drzwi. Wkrótce elektryczne modele będą rysować przyszłość. Historia z przesłaniem — nawet szaleństwo można zmienić w imperium.