Co tu znajdziesz
Strony archiwum rok po roku z plikami PDF broszur, kluczowymi danymi technicznymi i linkami do powiązanych modeli.
Archiwum zawiera piętnaście oryginalnych broszur dealerskich z lat 1979–2011, dokumentujących ewolucję Daihatsu Cuore na czterech rynkach międzynarodowych. Od modeli początkowych przez Cuore 850 i jego warianty aż do ostatecznej generacji Cuore Pur, katalogi z tamtych czasów ujawniają decyzje projektowe i techniczny rozwój. Kolekcja skierowana jest do historyków motoryzacji, badaczy i entuzjastów zainteresowanych autentycznymi materiałami marketingowymi i historią designu.
Strony archiwum rok po roku z plikami PDF broszur, kluczowymi danymi technicznymi i linkami do powiązanych modeli.
Oryginalne materiały producenta dokumentują wyposażenie i opcje dokładnie tak, jak były oferowane.
Użyj wyszukiwarki lub przeglądarki lat. Każda karta broszury prowadzi do pełnego pobierania PDF.
Otwórz rok, aby zobaczyć szczegóły i pobrać broszurę.
W 1979 roku Cuore dotarł do Holandii, ale jego reputacja rozchodziła się daleko. Silnik trzycylindrowy o pojemności 993 cm³ rozwijał 50 koni mechanicznych; wariant z mniejszym dwucylindrem (547 cm³, 28 KM) był jeszcze bardziej oszczędny. Polski rynek czekał na takie auta: niezawodne, tanie w utrzymaniu, dostępne. Zabudowa sedan i kombi dawała elastyczność wyboru dla rodzin szuk
Pierwsza generacja Cuore z 1983 roku, choć w Holandii pozostała rzadkością, reprezentowała niezawodność, którą Daihatsu budowała systematycznie. Trójcylindrowy silnik o pojemności 993 cm³ i mocy 47 KM napędzał kompaktową karoserię o długości 3,6 metra. Ta konstrukcja—prosta, trwała, bez zbędnych zawiłości—trafiała do mentalności kierowców szukających pojazdu, który pracuje bez
Cuore dotarł do Holandii jako niezawodna propozycja dla kierowców szukających oszczędności. Silnik trzycylindrowy o pojemności 847 cm³ generował 42 KM, wystarczające do codziennych przejazdów. Pojazd ważący zaledwie 730 kilogramów славił się wytrzymałością charakterystyczną dla japonskich aut tamtej epoki. Jego prostota mechaniczna i niska cena czyniły go atrakcyjnym dla konsum
Pierwsza generacja Cuore'a trafiła na rynek japoński w 1985 roku jako auto niezawodne i tanie w utrzymaniu – cechy, które czyniły je atrakcyjnym dla kierowców szukających prostoty i trwałości. Silnik trzycylindrowy o pojemności 547 cm³ dostarczający 28 kW był znany z odporności na eksploatację. Dwa warianty nadwozia i dwie opcje skrzyni biegów stanowiły katalog wyborów, które o
Cuore 1986 roku wkraczał na rynek jako odpowiedź na zapotrzebowanie na małe, oszczędne samochody miejskie. Trzy wersje nadwozia—trzy drzwi, pięć drzwi i coupé—stanowiły pełną ofertę. Silnik poprzeczny, trzycylindrowy, o pojemności 0,85 litra dostarczał 42 konie mechaniczne w wersji bazowej lub 50 w silniejszej. Masa zaledwie 730 kilogramów gwarantowała zwinność w gęstym ruchu m
Cuore 1987 docierał do Polski jako rzadkość importowa—japoński samochód o niezawodności, którą cenili ci, którzy pamiętali sowieckie Maluchy. Silnik trzycylindrowy 0,85 litra z mocą 42 KM pracował oszczędnie, bez wymysłów, wytrzymały na polskich drogach. Był to pojazd dla pragmatyka, który szukał transportu bez fantazji, ale z gwarancją solidności japońskiej roboty.
Cuore 1993 pojawiła się w Polsce jako atrakcyjna alternatywa dla droższych importów zachodnich. Silnik 1,0 litra z 58 KM wykazywał niezawodność na polskich drogach, zaś lekka konstrukcja (poniżej 750 kg) gwarantowała niskie koszty eksploatacji. Wersja pięciodrzwiowa szybko zdobyła popularność wśród rodzin; trójdrzwiowa przyciągała młodych kierowców cenących zwrotność.
W 1994 roku Cuore docierała do Polski jako samochód niezawodny i tani w utrzymaniu, cechy niezwykle cenne w ówczesnym okresie transformacji. Silnik trzycylindrowy 850 cc o mocy 54 KM wymagał minimalnych napraw, a dostępność części zamiennych szybko się poprawiała. Polska publiczność cenił praktyczność i niskie koszty eksploatacji – atrybuty, które Daihatsu konsekwentnie oferowa
Piąta generacja Cuore'a dotarła do Polski w 1995 roku jako auto niezawodne i tanie w eksploatacji—cechy cenione przez polskich kierowców po transformacji. Trzycylindrowy silnik 847 cm³ o mocy 53 KM nie grzeszył osiągami, ale wykazywał się żelazną trwałością. Kompaktowe wymiary i oszczędny apetyt paliwowy czyniły go praktycznym wyborem dla miast.
Gdy Cuore docierał do Polski w 1998 roku, stanowił praktyczną alternatywę dla rosnącej klasy średniej. Niezawodny silnik trzycylindrowy 660 cm³ o 50 KM słynął z oszczędności paliwa, a prosta konstrukcja ułatwiała serwisowanie w lokalnych warsztatach. Dostępność części zamiennych oraz niskie koszty eksploatacji uczyniły go atrakcyjnym wyborem dla polskich kierowców.
Gdy Cuore dotarł do Polski w 2010 roku, jego niezawodność i niskie koszty eksploatacji czyniły go atrakcyjnym wyborem dla kierowców szukających praktycznego pojazdu. Silnik trzycylindrowy 1,0 litra o mocy 58 KM wystarczał do codziennych przejazdów. Dostępne były wersje z manualną i automatyczną skrzynią biegów, a wyposażenie obejmowało klimatyzację i wspomaganie kierownicy jako
Cuore piątej generacji pojawił się w 2011 roku jako dostępna alternatywa dla polskich nabywców szukających oszczędności. Motor 1,0 litra z 58 KM gwarantował niskie koszty eksploatacji, podczas gdy wersja 1,2 litra oferowała 86 KM dla większej dynamiki. Diesel 1,3 litra stanowił opcję dla kierowców przejętych zasięgiem i wydajnością paliwa.
Cuore dotarł na polski rynek jako samochód prosty i niezawodny – właśnie to cenili kupujący w czasach niedoboru. Silnik 547 cm³ o mocy 28 KM był oszczędny, a konstrukcja wytrzymała codzienne warunki. W erze, gdy importowane pojazdy były rzadkością, Daihatsu zdobywała uznanie solidnością i dostępnością części zamiennych.
Cuore 850 trafiał do Holandii w 1986 roku jako symbol japońskiej praktyczności. Silnik 0,85 litra o mocy 42 KM był odporny na zaniedbania i tani w utrzymaniu — cechy cenione przez polskich importerów patrzących na zachodnioeuropejski rynek. Dostępny w wersji trzydrzwiowej i pięciodrzwiowej, stanowił punkt wyjścia dla później popularnych małych Daihatsu w Europie Środkowej.
Cuore Pur docierał do Polski w 2010 roku jako pojazd niezawodny i tani w utrzymaniu—cechy, które polscy kierowcy zawsze cenili. Silnik 1.0 litra o mocy 58 KM był oszczędny, a prosta mechanika oznaczała niskie koszty serwisu. W czasach, gdy polska gospodarka wciąż się stabilizowała, Daihatsu oferowało to, co liczył się najbardziej: praktyczność, niezawodność i dostępną cenę.
Archiwum zawiera 15 oryginalnych dokumentów poświęconych Daihatsu Cuore. Kolekcja obejmuje broszury, katalogi dealerskie i materiały fabryczne obejmujące kilka dziesięcioleci. Razem tworzą kompletną kolekcję dokumentującą historię i obecność rynkową tego popularnego kompaktowego samochodu.
Kolekcja rozciąga się od 1979 do 2011 roku, obejmując całe życie Cuore. Jednak nie każdy rok jest reprezentowany, ponieważ istnieją luki dokumentacyjne między pewnymi okresami. Ten zakres obejmuje kilka pokoleń i wariantów modelu.
Tak. Oryginalne broszury i katalogi są nieocenione do prac restauracyjnych. Pokazują autentyczne specyfikacje, kolory i opcje wykończenia dla każdego roku modelowego. Dokumenty te pomagają zapewnić dokładność historyczną i kierują rekonstrukcją oryginalnych szczegółów.
Archiwum reprezentuje 4 różne rynki i warianty regionalne Cuore. Dokumenty pokazują, jak Daihatsu dostosował model do różnych krajów. Różnice zazwyczaj obejmują różnice w wyposażeniu, opcjach silnika i elementach projektowych dostosowanych do lokalnych preferencji.
Ta strona archiwum koncentruje się na samych dokumentach: ich dostępności, zakresie czasowym i znaczeniu historycznym. Strona katalogu prezentuje specyfikacje techniczne i dane wydajności pojazdu. Tutaj omawiamy materiały źródłowe, a nie inżynierię samochodu.
Archiwum obejmuje wiele pokoleń i wariantów: oryginalny Cuore, Cuore 850, połączoną dokumentację Cuore & Charade i późniejszy Cuore Pur. Ta różnorodność ilustruje ewolucję modelu na przestrzeni czterech dekad produkcji i zmian rynkowych.
Kolekcja rośnie regularnie, gdy odkrywane i cyfryzowane są nowe oryginalne dokumenty. Aktualizacje odbywają się nieregularnie, w zależności od dostępności materiałów z tamtych czasów na rynku. Odwiedzający powinni wrócić okazjonalnie, aby odkryć nowo dodaną literaturę.